Έχουν περάσει ήδη σαράντα μέρες και δεν το συνειδητοποιώ και δεν το χωνεύω οτι δεν πρόκειται να τους ξαναδώ. Οτι θα ανεβώ τα σκαλιά της αυλής τους και δεν θα βρίσκονται εκεί να με χαιρετήσουν με τα χαμογελάκια τα σκανδαλιάρικα.
Ότι θα ρθουν γενέθλια, γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, καρναβάλια και θα λείπουν τα πειράγματα τους, το χιούμορ, οι χαρακτηριστικές τους εκφράσεις, τόσο μαζί όσο και ξεχωριστά, που ανεξήγητα σε καναν να νιώθεις σαν να σου χορηγήθηκε ένεση θετικότητας, ένεση ζωής. Για όσους τους έζησαν γνωρίζουν καλά το συναίσθημα για το οποίο μιλώ. Για όσους τους έζησαν θα γνωρίζουν επίσης οτι εκείνο το μαύρο πρωί, το μήνυμα του θανάτου τους σε μας ήρθε πολύ πιο πριν από την επίσημη ανακοίνωση.
Όταν κατά τους πρώτους απολογισμούς νεκρών μιλούσαν για δυο ναύτες εμείς ξέραμε. Γιατι ξέραμε πως ητάν μάγκες και γιατί ξέραμε οτι πάντα ήταν μαζί. Η μαγκιά και λεβεντιά ηταν κάτι που τους χαρακτήριζε ως τον πυρήνα τους. Δεν μας εξέπληξε οτι όπως ζούσαν την καθημερινότητα τους μάγκες, κουβάλησαν την μαγκιά ως το θάνατο τους.
Δυστυχώς σήμερα στην Κύπρο η μαγκιά πληρώνεται. Η Κύπρος των οπισθοδρομικών και ενταφιασμένων πολιτικών, των απηρχαιωμένων συστημάτων και της αναξιοκρατίας όπου οι κουμπάροι, τα φιλούθκια και το κόμμα είναι το μόνο μέτρο στο βιογραφικό, όπου μας διοικούν οι μέτριοι, οι αντι-επαγγελματίες και οι βολεμένοι. Αυτή η Κύπρος σκότωσε το Μίλτο και το Χρίστο. Και τους σκότωσε όταν την υπηρετούσαν. Δεν λιποτάκτησαν, δεν δίστασαν ήταν μάλιστα πρόθυμοι να εκπληρώσουν το καθήκον τους μέχρι τέλους, αξίες και τρόπος ζωής που τους δίδαξαν η μάνα και ο πατέρας.
Γι’ αυτό κύριοι υπαίτιοι , εμπλεκόμενοι και κύριοι υποστηρικτές τους σας λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν είχατε για γονείς το Μιχάλη και την Πόπη Χριστοφόρου. Λυπάμαι που η μάνα σας δεν σας δίδαξε την μαγκιά να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου, λυπάμαι που ο πατέρας σας δεν σας δίδαξε τι σημαίνει ανδρεία και τι σημαίνει να τιμάς τα παντελόνια που φοράς. Και ο κόσμος κύριοι γνωρίζει. Στο δρόμο οι γονείς των διδύμων είναι γονείς ηρωών , αυτήν την τιμή τους έδωσαν τα παιδιά τους. Εσας οι γονείς οι δικοί σας, είναι γονείς δειλών.
Αν πράγματι κύριοι τιμούσατε τις οικογένειες σας θα προσέχατε τι ξεστομίζατε τις μέρες μετά την δολοφονική έκρηξη γιατί οπως λεέι η θεία μου ‘ο θεός τιμωρά. Μπορεί να τράβηξε ο θείος μου ο Μιχάλης το διπλό λαχνό στις 11 Ιούλη αλλα μην γελιέστε οτι το κακό ηταν μακριά από εσάς. Είμασταν όλοι πιθανά θύματα.
Γι’ αυτό το λόγο καλώ τους δημόσιους αξιωματούχους, απο πάνω μέχρι κάτω, και τους πολιτικούς,απο αριστερά μέχρι δεξιά, πριν ανοίγουν το στόμα τους δημόσια να κλείνουν τα μάτια και να σκέφτονται οτι ηταν το παιδί τους μέσα στο φέρετρο,ηταν ο πατέρας τους, ο αδερφός τους, οτι είναι το δικό τους το σαρανταήμερο. Όταν θα ανοίξουν τα μάτια εύχομαι να διερωτηθούν :
Έχουν σημασία οι πολιτικές σκοπιμότητες ;
Έχουν σημασία γεγονότα πριν σχεδόν σαράντα χρόνια, ΕΟΚΑ B’ και πραξικοπήματα ;
Έχουν πράγματι το δικαίωμα να διαπραγματεύονται το θάνατο παιδιών άλλου σε αυτό το αισχρό παιχνίδι πάρε δώσε της πολιτικής ;
Η απάντηση είναι όχι.
Επειδή όμως είναι παχύδερμα, απο σήμερα κιόλας θα συνεχίσει το ίδιο τροπάρι. Σεβόμενος τον χώρο και τις αξίες και πεποιηθήσεις της θείας μου δεν θα σας ευχηθώ να βρείτε το κακό μες τα σπίτια σας αλλα είμαι σίγουρος οτι μόνο έτσι θα καταλάβετε τι έγινε πραγματικά την 11 Ιουλίου.
Εάν κύριοι νομίζετε ότι δεν αναφέρομαι σε εσάς και αν επιμένετε να θέλετε ερευνητικές επιτροπές, πορίσματα και διώξεις για να σας πουν τι έγινε θα σας το κάνω λιανά γιατί είτε στερείστε κοινής λογικής και είστε ηλίθιοι είτε νομίζετε ότι είμαστε εμείς ηλίθιοι.
Φταίχτες έιναι :
Αυτοί που πήραν λάθος αποφάσεις και έλαβαν ημίμετρα,
Αυτοί που γνώριζαν και δεν πήραν αποφάσεις και δεν έλαβαν μέτρα,
Και Αυτοί που ενώ δεν γνώριζαν έπρεπε να γνωρίζουν.
Σε αυτούς αναφέρομαι.
Εγώ δεν θα τους καλέσω να παραιτηθούν, ούτε να παραδεχθούν, εγώ θα τους καλέσω να δουν τους συγγενείς και των 13 ηρώων στα μάτια και να κάνουν χαρακίρι.
Γι όσους δεν γνωρίζουν έιναι η πράξη με την οποία οταν κάποιος ατίμασε την οικογένεια του παιρνει μόνος του το μαχαίρι και το καρφώνει στο στήθος για να περισώσει ότι τιμή μπορεί να περισώσει.
Ό,τι και να γίνει όμως οι νεκροί δεν επιστρέφουν.
Δυστυχώς ότι μένει απο τα ξαδέρφια μου έιναι αναμνήσεις, όμορφες απλές στιγμές που έζησαν με τον καθένα μας. Ευτυχώς οι αναμνήσεις είναι πάμπολλες. Ευτυχώς πρόλαβαν να ζήσουν. Γιατί αν και νεαρός στη ηλικία τολμώ να πω οτι η ζωή και το να ζεις δεν είναι τα χρόνια που έζησες, είναι το πώς έξησες !!
Το πώς αγάπησες,
Το πώς αγαπήθηκες,
Το πώς πληγώθηκες,
Το πώς έκανες φίλους
Το πώς βίωσες την κάθε στιγμη σαν να ήταν η τελευταία.
Σε αυτό ο Μίλτος και ο Χρίστος έδωσαν μαθήματα !
Γι’ αυτό θα ζήσουμε την ζωή όπως μας την δίδαξαν και θα δώσουμε στο θάνατο τους σκοπό, εμείς οι συγγενείς και οι φίλοι και οποιοσδήποτε αγάπησε πραγματικά πατέρα, παιδία και αδερφό.
Είναι χρεός μας.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου